Devetë konsiderohen prej kohësh si një nga shembujt më të jashtëzakonshëm të përshtatjes së kafshëve me kushtet ekstreme të shkretëtirës, ku mungesa e ujit dhe rreziku i dehidrimit janë të përhershme. Megjithatë, asnjë specie nuk e mishëron këtë aftësi më mirë se deveja e egër baktriane, e cila ka zhvilluar një veçori unike: aftësinë për të pirë ujë edhe më të kripur se ai i detit dhe për të mbijetuar pa pasoja fatale.
Në habitatin e saj natyror, që shtrihet në Kinën veriperëndimore dhe Mongolinë jugperëndimore, kjo deve e rrallë shihet shpesh duke u ushqyer me ujë nga burime jashtëzakonisht të kripura. Nivelet e kripës në këto burime do të ishin vdekjeprurëse për shumicën e gjitarëve të mëdhenj, por devetë e egra baktriane i tolerojnë ato pa probleme të dukshme. Shkencëtarët pranojnë se ende nuk janë të sigurt se si funksionon saktësisht ky mekanizëm biologjik, por dihet se kjo specie ka zhvilluar një sistem renal jashtëzakonisht efikas, i aftë të përballojë kripësinë ekstreme.
Në kontrast, trupi i njeriut nuk është i ndërtuar për të përpunuar ujë shumë të kripur. Kur konsumohet ujë me përmbajtje të lartë kripe, veshkat nuk arrijnë ta nxjerrin natriumin e tepërt mjaftueshëm shpejt, çka çon në tërheqjen e ujit nga qelizat përmes osmozës. Ky proces shkakton dehidrim qelizor, çrregullime elektrolitike dhe, në raste ekstreme, pasoja fatale. Devetë e egra baktriane, përkundrazi, duket se e kanë kapërcyer këtë kufizim biologjik përmes evolucionit.
Kjo specie nuk duhet ngatërruar me devetë e zbutura që njihen gjerësisht në Azi dhe Afrikën e Veriut. Devetë e egra baktriane nuk janë zbutur kurrë nga njeriu dhe janë gjenetikisht të dallueshme nga të gjitha speciet e tjera të deveve. I afërmi i tyre më i afërt është deveja baktriane e zbutur, e cila përdoret tradicionalisht si kafshë ngarkese në Azinë Qendrore, por edhe ajo nuk zotëron të njëjtën tolerancë ekstreme ndaj ujit të kripur.
Një pjesë e madhe e popullsisë së këtyre deveve është e lidhur me rajonin e Lop Nur në provincën Xinjiang të Kinës. Kjo zonë shkretëtinore u përdor për dekada si poligon testimi për armët bërthamore, nga viti 1955 deri në vitin 1996. Ironikisht, prania e testimeve bërthamore e mbajti rajonin kryesisht të lirë nga aktiviteti njerëzor, gjë që ndihmoi në mbijetesën e devave të egra, për sa kohë ato nuk ndodheshin pranë zonave të shpërthimit. Pas ndërprerjes së testeve, rreziku nga njerëzit u rikthye, me gjuetarë të paligjshëm dhe aktivitete minerare që filluan të depërtonin në territorin e tyre. Si pasojë, deveja e egër baktriane është aktualisht e klasifikuar si specie e rrezikuar nga zhdukja në Listën e Kuqe të Bashkimit Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës.
Përveç aftësisë për të pirë ujë të kripur, kjo specie zotëron edhe përshtatje të tjera të jashtëzakonshme. Devetë kanë rruaza të kuqe gjaku në formë ovale, ndryshe nga shumica e gjitarëve, çka u jep atyre rezistencë të lartë ndaj stresit osmotik. Kjo veçori u lejon të përballojnë dehidrim ekstrem dhe të rihidratohen shpejt pa dëmtuar qelizat e gjakut, shkruan IFL.
Edhe gungat e tyre, shpesh të keqkuptuara, përfaqësojnë një tjetër përshtatje kyçe. Ndryshe nga miti i përhapur, gungat nuk shërbejnë për ruajtjen e ujit, por janë depozita yndyre që përdoren si rezervë energjie në kushte të vështira ushqimore. Ato funksionojnë si një burim ushqimi emergjent, jo si rezervuarë lëngjesh.
Megjithatë, devetë janë në gjendje të konsumojnë sasi të jashtëzakonshme uji në një kohë shumë të shkurtër. Një deve mund të pijë deri në 200 litra ujë për vetëm disa minuta, një aftësi që nënvizon edhe më tej përshtatjen e tyre të jashtëzakonshme me një nga mjediset më armiqësore në Tokë.
