Izraeli po ndjek dhe po eliminon një nga një anëtarët e regjimit iranian në vendet e tyre të fshehjes, në një fushatë të përshkallëzuar që synon dobësimin e strukturave të brendshme të pushtetit.
Ali Larijani, një nga figurat kryesore të sigurisë në Iran, u shfaq publikisht të premten në një tubim në qendër të Teheranit, me syze të errëta dhe pallto të zezë — paraqitja e tij e parë gjatë luftës, ndonëse ishte një objektiv i njohur. “Popull i guximshëm. Zyrtarë të guximshëm. Liderë të guximshëm. Ky kombinim nuk mund të mposhtet,” shkroi ai më pas në rrjetin X.
Katër ditë më vonë, ai ishte i vdekur. Të martën në mëngjes herët, shërbimet izraelite të inteligjencës e lokalizuan Larijanin në një strehë në periferi të Teheranit, së bashku me zyrtarë të tjerë, dhe e vranë me një goditje raketore.
Po atë natë, Izraeli mori informacion nga qytetarë të zakonshëm iranianë se komandanti i milicisë Basij, Gholamreza Soleimani, ndodhej i fshehur me vartësit e tij në një tendë në një zonë të pyllëzuar në Teheran. Ky ishte pikërisht lloji i informacionit që Izraeli kishte kërkuar, pasi kishte shkatërruar për më shumë se dy javë seli dhe poste komanduese të Basij-it, duke i detyruar anëtarët të dalin në terren të hapur. Edhe Soleimani u godit dhe u vra.
Liderët izraelitë dhe amerikanë kishin deklaruar që në fillim se lufta me Iranin do të krijonte kushtet që vetë iranianët të rrëzonin regjimin. Vrasjet e së martës — të pasuara nga njoftimi se ishte eliminuar edhe ministri i Inteligjencës, Esmail Khatib — përbëjnë etapa të rëndësishme të kësaj strategjie, të mundësuara nga dëmet e vazhdueshme të sulmeve ajrore dhe nga informacioni gjithnjë në rritje për objektivat.
Me mijëra anëtarë të regjimit të vrarë — nga drejtues të lartë deri te forcat në terren — raportimet nga Irani tregojnë se po shfaqet një ndjenjë çrregullimi. Forcat e sigurisë janë nën presion dhe në lëvizje të vazhdueshme, ndërsa përpiqen të kontrollojnë protestat dhe të reagojnë ndaj sulmeve ndaj SHBA-së, Izraelit dhe vendeve arabe të Gjirit Persik.
Lista të detajuara objektivash dhe raporte mbi dëmet e luftës tregojnë për një operacion të gjerë dhe sistematik për t’i konsumuar këto struktura. Fushata filloi në ditët e para të luftës dhe është intensifikuar vazhdimisht.
Izraeli po i ndjek forcat e sigurisë nga selitë e tyre drejt pikave të grumbullimit dhe më pas drejt vendeve të fshehjes, madje edhe nën ura, me synimin për të ndërprerë aktivitetin e tyre dhe për t’u treguar qytetarëve se aparati shtypës po goditet.
Deri tani, Izraeli deklaron se ka hedhur rreth 10 mijë municione mbi mijëra objektiva të ndryshëm, përfshirë mbi 2,200 që lidhen me Islamic Revolutionary Guard Corps, Basij-in dhe forcat e tjera të sigurisë së brendshme. Sipas vlerësimeve, mijëra persona janë vrarë ose plagosur.
Teknologjia e avancuar e përdorur nga Izraeli dhe depërtimi i thellë i agjentëve të tij në shoqërinë iraniane po krijojnë një nga kërcënimet më të mëdha ndonjëherë për një regjim të rrënjosur prej dekadash.
Megjithatë, përvoja historike ushtarake tregon se është shumë e vështirë — në mos e pamundur — të rrëzohet një qeveri vetëm përmes sulmeve ajrore. Nëse regjimi iranian mbijeton, ai mund të dalë edhe më i fortë dhe më i rrezikshëm.
Izraeli e nisi luftën me një goditje direkte në zemër të regjimit, duke vrarë liderin suprem Ali Khamenei në kompleksin e tij, dhe në bashkëpunim me SHBA-të shkatërroi shpejt shumicën e lëshuesve të raketave dhe sistemet e mbrojtjes ajrore të Iranit.
Më pas, përgjegjësitë u ndanë: SHBA u fokusua në fuqinë ushtarake dhe industriale të Iranit, ndërsa Izraeli u përqendrua në strukturat e kontrollit të brendshëm.
Që në ditën e dytë, avionët izraelitë filluan të godasin në mënyrë sistematike seli dhe qendra komanduese të lidhura me strukturat e sigurisë së brendshme, përfshirë njësi të Gardës Revolucionare dhe policisë speciale.
Objektivat u zgjeruan më tej kur inteligjenca izraelite zbuloi se Irani kishte plane rezervë për grumbullimin e forcave në komplekse sportive në rast shkatërrimi të bazave. Izraeli i monitoroi këto zona dhe i goditi, duke shkaktuar ndër sulmet më vdekjeprurëse të luftës, përfshirë në stadiumin Azadi në Teheran.
Sulmet kanë ndikuar ndjeshëm në moralin e forcave të sigurisë, duke i detyruar disa prej tyre të flenë në automjete, xhami apo objekte sportive. Në të njëjtën kohë, agjentë izraelitë kanë kontaktuar drejtpërdrejt komandantë iranianë, duke i kërcënuar me pasoja nëse nuk tërhiqen në rast kryengritjeje.
Në terren, Izraeli ka goditur depo policie, mjete, pajisje dhe njësi motoçikletash — element kyç në shtypjen e protestave. Në disa raste janë goditur dhjetëra objektiva njëherësh, si në provincën Ilam.
Fushata është zgjeruar edhe me përdorimin e dronëve që qëndrojnë në ajër për kohë të gjatë, duke goditur pika kontrolli dhe patrulla të vogla të Basij-it, shpesh duke vrarë disa persona në çdo sulm.
Shumë nga këto operacione janë ndihmuar nga informacione të dhëna nga qytetarë të zakonshëm iranianë. Megjithatë, vlerësimi i plotë i situatës mbetet i vështirë, pasi autoritetet iraniane kanë kufizuar internetin dhe kontrollojnë fort informacionin.
Banorët raportojnë se forcat e sigurisë po lëvizin vazhdimisht, duke u strehuar në shkolla, ndërtesa civile apo edhe nën ura. Në disa raste, kur ato vendosen në zona banimi, banorët largohen nga frika e sulmeve.
Ndërkohë, rendi publik po ndikohet: hetimet për krime të zakonshme janë pezulluar dhe policia nuk është në gjendje të garantojë sigurinë në shumë zona, shkruan WSJ.
Megjithëse ka shenja dobësimi, forcat e sigurisë ende kontrollojnë rrugët dhe frenojnë çdo përpjekje për revoltë, shpesh me kërcënime për përdorim force vdekjeprurëse. Shumë iranianë e konsiderojnë të pamundur një kryengritje në këto kushte, duke pasur frikë se regjimi mund të mbijetojë dhe të bëhet edhe më represiv.
Sipas vlerësimeve izraelite, ekonomia në rënie dhe pakënaqësia popullore e kanë vendosur regjimin në një rrugë të pakthyeshme drejt rënies — qoftë gjatë luftës apo më vonë. Por në fund, fati i tij mbetet në duart e vetë popullit iranian.
“Ata po shohin një sistem që po kalbet para syve të tyre,” tha analisti Farzin Nadimi. “Por do të duhen shumë më tepër goditje për të përmbysur situatën.”
