Ish-drejtori i Qendrës Amerikane për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve (CDC), Robert Redfield, ka deklaruar se problemi kryesor gjatë pandemisë nuk lidhej me shkencën e zhvillimit të vaksinës, por me politikat publike dhe mënyrën se si ajo u përdor nga autoritetet.
Sipas tij, vaksina kundër COVID-19 nuk duhej të ishte bërë kurrë e detyrueshme dhe as nuk ishte projektuar për të parandaluar transmetimin e virusit, një objektiv që, siç thekson ai, nuk u arrit kurrë në praktikë.
Redfield shprehet se ndoshta ishte një emërtim i gabuar ta quaje atë “vaksinë”, pasi në thelb funksiononte më shumë si një mjekim që nuk ndalon infektimin. Ai nënvizon se fëmijët nuk duhej të vaksinoheshin dhe se askush nuk duhej të detyrohej të merrte vaksinën për të shkuar në shkollë apo në punë, duke e cilësuar qasjen politike si tërësisht të gabuar.
Redfield thekson gjithashtu se, ndonëse vaksina u autorizua më 14 dhjetor, mandati i tij përfundoi më 20 janar, çka e kufizoi ndjeshëm ndikimin e tij në vendimmarrjen politike.
Megjithatë, ai pohon se kishte argumentuar që vaksina të përdorej në mënyrë të synuar, kryesisht për grupet më të rrezikuara, si të moshuarit dhe banorët e qendrave të kujdesit, pa u kthyer në një detyrim të përgjithshëm dhe pa u shtrirë te fëmijët. Sipas tij, pati një tejkalim të qartë të kufijve në mënyrën se si u aplikua kjo politikë.
Duke u ndalur te teknologjia mRNA, Redfield e përshkruan atë si relativisht të re dhe thekson se nuk njihen plotësisht të gjitha pasojat e mundshme negative.
Ai shprehet se, kur administrohet një vaksinë mRNA, individi shndërrohet në një “fabrikë” të prodhimit të proteinës spike, pa qenë e qartë sasia e saktë që prodhohet, për sa kohë vazhdon ky proces dhe si shpërndahet ajo proteinë në trup. Sipas tij, këto janë elemente thelbësore që autoritetet rregullatore, përfshirë FDA-në, duhej t’i kishin njohur dhe përcaktuar qartë përpara përdorimit masiv të vaksinës.
Pjesë nga deklarata e Redfield
“Problemi nuk është shkenca e krijimit të vaksinës. Problemi ishte politika publike dhe mënyra se si u përdor vaksina. Vaksina nuk duhej të ishte bërë kurrë e detyrueshme. Ajo nuk u krijua kurrë për të parandaluar transmetimin. Ajo nuk e parandaloi transmetimin. Ndoshta ishte një emërtim i gabuar ta quaje atë vaksinë. Është vërtet më shumë si një ilaç. Ajo nuk e ndalon infektimin. Fëmijët nuk duhej të ishin vaksinuar kurrë. Njerëzit nuk duhej të ishin detyruar të vaksinoheshin për të shkuar në shkollë apo në punë. Pra, ana politike u luajt krejtësisht gabim.
Dhe unë e di, vaksina doli më 14 dhjetor dhe unë u largova nga detyra më 20 janar, kështu që për fat të keq pata shumë pak ndikim mbi politikën. Por unë argumentova se duhet të ishte një vaksinë që duhet ta përdornim për të rrezikuarit, ta dërgonim në shtëpitë e të moshuarve. Ta dërgonim në qendrat e kujdesit, mos e bënim këtë vaksinë të detyrueshme, ajo nuk u takonte fëmijëve. Pra, pati shumë tejkalime.
Dhe si pasojë, mRNA ishte një teknologji e re, ne nuk i dimë të gjitha ato pasoja negative potenciale. Do ta them këtë shkurtimisht, sepse e shoh kronometrin: Kur jap një vaksinë mRNA dhe kam folur me FDA-në dhe të tjerët për këtë…kur jap një vaksinë mRNA, unë nuk e di se sa proteinë ‘spike’ prodhon ti. Unë të shndërroj ty në një fabrikë proteine ‘spike’. Mendoj se FDA-ja duhet ta dijë se sa proteinë prodhon ti. Dhe unë nuk e di se për sa kohë e prodhon atë. Mendoj se duhet ta dimë se për sa kohë e prodhon. Dhe nuk e di vëllimin dhe shpërndarjen e saj në trupin tënd. Mendoj se duhet t’i kishim ditur të gjitha këto gjëra.”
VINI RE: Ky material është pronësi intelektuale e Grabien
